Ptaki

Ararauna zwyczajna Ara ararauna

Rząd: papugowe

Rodzina: papugowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Ararauna to gatunek dużego ptaka występującego od Panamy do południowej Brazylii. Nizinne puszcze i lasy galeriowe to ich naturalne środowisko. Zamieszkuje lasy wzdłuż rzek i podmokłe rejony do 500 m n.p.m.
Odżywianie:
Ary są roślinożerne, lubią owoce, liście, nasiona, orzechy, młode pędy, ziarno zbóż. Zjada ok. 20 gatunków roślin, z których wiele jest dla ludzi niesmacznych lub nawet toksycznych.
Wygląd:
Dorosłe osobniki osiągają 80-95 cm długości ciała oraz 36-49 cm rozpiętości skrzydeł. Głowa ubarwiona jest na kolor zielony, kark, skrzydła , a także zewnętrzna część ogona jest  niebiesko- turkusowa. Brzuch, oraz wewnętrzna część ogona pokryte są żółtymi piórami. Jak u większości Ar, papuga posiada na części twarzowej biały płat, pokryty czarnymi piórkami. W momencie zdenerwowania, bądź podniecenia, nastrasza je. Posiada masywny dziób w kolorze czarnym, tęczówki jasno-żółte, nogi szare.
Warto wiedzieć:
Podczas lotu wydają charakterystyczny krzyk, dzięki niemu utrzymują łączność między sobą. Średni okres życia wynosi około 80 lat.

Bielik zwyczajny HALIAEETUS ALBICILLA

Rząd: szponiaste

Rodzina: jastrzębiowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Bielik zwyczajny występuje w Islandii, Grenlandii, północnej część Europy i Azji. Jego naturalnym środowiskiem są okolice wybrzeży, w dolinach dużych rzek i nad jeziorami.
Odżywianie:
Bielik jest drapieżnikiem polującym głównie na ryby, ptaki i ssaki.
Wygląd:
Dorosłe osobniki osiągają 85–95 cm długości ciała, do 240 cm rozpiętości skrzydeł oraz do 6 kg wagi masy ciała. Samice są większe od samców ale nie różnią się między sobą upierzeniem. Największy ptak szponiasty północnej Europy. Charakterystyczna sylwetka cechuje masywnymi oraz długimi i szerokimi skrzydłami o prostych, równoległych brzegach. U dorosłych ptaków głowa i szyja jasnobeżowa. Dziób mocny, ciemnoszary u młodych, jaśnieje z wiekiem do jasnożółtego lub koloru kości słoniowej u 4-letnich ptaków, woskówka żółta. Nogi żółte i mocne, zakończone silnymi szponami służącymi do rozrywania ciała, skok do połowy nieopierzony.
Warto wiedzieć:
Błędnie nazywany orłem, obecnie objęty ochroną gatunkową ścisłą. Bielik jest symbolem Wolińskiego Parku Narodowego. Na jego obszarze gniazdują corocznie 3-4 pary. Żyje 40 lat.
Kilkuletni samiec, znaleziony na stawach rybnych w okolicach Kępic.
Po prześwietleniu okazało się, że ptak został postrzelony śrutem w jedna z nóg. Miał również odstrzelony pazur na drugiej nodze. Śrut został usunięty jednak uszkodził nerw w skoku i pomimo intensywnej rehabilitacji ptak nie odzyskał władzy w postrzelonej nodze. Utracony pazur w zdrowej łapie odrósł zdeformowany.
Ptak nie jest w stanie nic upolować ani konkurować z innymi ptakami o pokarm. Skazany na dożywotnią opiekę.
Stały rehabilitant.

Emu Dromaius novaehollandiae

Rząd: kazuarowe

Rodzina: kazuarowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Emu występuje wyłącznie w Australii i Tasmanii. Żyje głównie na krzaczastych stepach, unika gęsto zaludnionych miejsc, zwartych lasów oraz obszarów suchych.
Odżywianie:
Podstawą diety emu są rośliny. Przeszukują one teren w poszukiwaniu co smaczniejszych części - nasion, pędów itd. Przy okazji zjadają także owady, a nawet niewielkie kręgowce. Emu wędrują stale między żerowiskami i wodopojami.
Wygląd:
Osiąga do 2 m wysokości (1 m w kłębie) i wagę do 55 kg. Samica jest cięższa od samca o około 5 kg. Skrzydła zredukowane, ich długość to około 20 cm. Emu są przystosowane do wędrówek i biegu, ich nogi są bardzo długie i silnie umięśnione. Ubarwienie piór brązowo-szare, maskujące. Szyja długa. Skóra głowy i szyi niemal zupełnie naga, ciemnej barwy. Samce i samice nie różnią się upierzeniem, a cechą różniącą jest ich głos.
Warto wiedzieć:
Gniazdo emu znajduje się na ziemi. Te niezwykłe ptaki łączą się w pary na czas godów. Zarówno opieka nad pisklętami, jak i wysiadywanie jaj, należy do samca. Wychowanie kilku, a często kilkunastu piskląt zajmuje troskliwemu ojcu ponad pół roku. Przez cały ten czas młode podążają za nim wszędzie – w poszukiwaniu pożywienia i wody. Samica może składać jaja więcej, niż raz w roku – każdym z lęgów opiekuje się inny samiec.

Gęś domowa Anser domesticus

Rząd: blaszkodziobe

Rodzina: kaczkowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Ptak wodny, użytkowy będący udomowioną formą gęsi gęgawy (Anser anser) i gęsi łabędzionosej (Anser cygnoides), rzadziej gęsi białoczelnej (Anser albifrons) oraz bernikli kanadyjskiej (Branta canadensis). Hodowany na całym świecie, szeroko rozpowszechniony. Wymaga dostępu do wody.
Odżywianie:
Pokarm stanowi głównie trawa ale także liście, młode pędy, zboża i różne owoce.
Wygląd:
Ze względu na różnorodne pochodzenie wygląd tych ptaków jest bardzo zmienny, upierzenie najczęściej białe lub popielatoszare aczkolwiek wyhodowano także bardziej barwne odmiany.
Warto wiedzieć:
Domestykacja nastąpiła ok. 3000 lat temu w różnych miejscach, m. in.: Rzymie, Grecji, Egipcie, Babilonii. Udomowiona forma krzyżuje się z innymi gatunkami gęsi hodowlanych, dając płodne mieszańce.

Gęś łabędzionosa Anser cygnoides

Rząd: blaszkodziobe

Rodzina: kaczkowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Gęś łabędzionosa nazywana również garbonosą to gatunek dużego ptaka wodnego występującego naturalnie w Mongolii, wschodniej Rosji i w północnych Chinach. Zimuje głównie na południu i wschodzie Chin, gdzie też została udomowiona ok. X w. p.n.e. dając początek chińskiej (azjatyckiej) gęsi domowej. Naturalne środowisko to stepy i górskie doliny. Gniazduje w pobliżu terenów wilgotnych.
Odżywianie:
Gęś jest roślinożerna, lubi trawy, turzyce, a także koniczynę i liście mniszka lekarskiego.
Wygląd:
Dorosłe osobniki dorastają do 85-95 cm długości ciała i 150 cm rozpiętości skrzydeł. Waga nie przekracza 4 kg. Upierzenie z wierzchu brązowo-szaro-gliniaste, od spodu biało-gliniaste. Szyja dosyć długa o biało-gliniastych bokach i kasztanowo-brązowym wierzchu. Kuper biały. Dziób stosunkowo długi, całkowicie czarny z niebieskim połyskiem. Forma udomowiona ma charakterystyczną narośl-guz na czole u nasady dzioba podobnie jak u łabędzia - stąd nazwa gatunku. Nogi pomarańczowe.
Warto wiedzieć:
Gęś łabędzionosa w naturze zmniejsza swoją liczebność ze względu na przekształcanie środowiska naturalnego oraz polowania i wybieranie jaj przez co jest narażona na wyginięcie. Żyją do 25 lat.

Gołębie Columba Livia f. domestica

Rząd: gołębiowe

Rodzina: gołębiowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Rodzina ptaków obejmująca około 400 gatunków. Gołębie rozprzestrzenione są na całym świecie poza strefą subpolarną i polarną.
Odżywianie:
Ptaki te żywią się głównie pokarmem roślinnym, np.: owocami, nasionami, pączkami i młodymi pędami. Pokarm jest najpierw gromadzony w wolu, a następnie rozdrabniany w żołądku za pomocą specjalnie w tym celu połkniętych kamyczków. W przeciwieństwie do innych ptaków, gołębie potrafią ssać wodę, nie potrzebują więc zadzierać głowy aby woda spłynęła do gardła.
Wygląd:
Mogą osiągać wielkość od skowronka do indyka, długości od 15 do 80 cm. W ich upierzeniu przeważają barwy pastelowe, ale i kolory żywe czy połyskliwe nie należą do rzadkości. Szczególnie pióra szyi i okrywa skrzydeł mieni się metalicznym połyskiem. U większości gatunków różnica w wyglądzie obu płci jest niewielka. Gołębie pióra mają gęste i mocne, ogon i skrzydła różnie uformowane, kończyny najczęściej krótkie. Ciało mają krępe, szyję krótką, małą głowę i krótki dziób. Gniazda budują niedbale na drzewach, krzewach i zabudowaniach, niektóre gatunki natomiast w dziuplach i szczelinach skalnych.
Warto wiedzieć:
Typowym odgłosem wydawanym przez gołębie jest gruchanie. Hodowlą gołębi zajmowano się od dawien dawna. Najstarsze wiadomości pochodzą z III- IV w. p.n.e. z Egiptu. Formą wyjściową dla gołębia domowego był gołąb skalny. Na przestrzeni wieków w wyniku selekcji wyhodowano wiele ras, które różnią się kształtem, formą piór i głosem. Obecnie gołębie domowe są krzyżówką licznych szlachetnych gatunków. Gołębie żyją do 20 lat.

Kaczka domowa Anas platyrhynchos f. domestica

Rząd: blaszkodziobe

Rodzina: kaczkowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Udomowiona forma kaczki krzyżówki (Anas platyrhynchos). Szeroko rozpowszechniona na całym świecie, wymaga dostępu do wody. Na świecie żyje ponad 2,6 miliarda kaczek; ponad 3/4 tej liczby przypada na Chiny.
Odżywianie:
Kaczki są w zasadzie wszystkożerne, aczkolwiek w warunkach hodowlanych zdecydowanie dominuje pokarm roślinny: ziarno, śruta, otręby, ziemniaki. Kaczki mające dostęp do naturalnych zbiorników wodnych żywią się też roślinami wodnymi oraz drobnymi bezkręgowcami.
Wygląd:
Kaczki ogolnoużytkowe osiągają masę 3–4 kg; kaczki mięsne do 5-6 kg. Wyhodowano wiele różnych ras i odmian barwnych. Kaczki domowe mogą krzyżować się z dzikimi kaczkami dając mieszańce.
Warto wiedzieć:
Kaczki domowe są hodowane z uwagi na swą użyteczność gospodarczą – w celu pozyskania: mięsa, tłuszczu, pierza (stosowanego jako wypełniacz kołder, poduszek, kurtek) i jaj.

Koronnik szary Balearica regulorum

Rząd: żurawiowe

Rodzina: żurawie

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Ptak ten zamieszkuje kontynent afrykański. Spotkamy go na południe od Sahary, wszędzie z wyjątkiem bardzo suchych, gorących terenów oraz ostępów kongijskich lasów równikowych.
Odżywianie:
Żywią się głównie pokarmem roślinnym lecz dietę urozmaicają także białkiem zwierzęcym. Podstawę ich diety stanowią nasiona, kwiaty oraz pędy roślin. Często jednak jedzą także drobne bezkręgowce, zdarza się że polują nawet na jaszczurki.
Wygląd:
Dorastają do 1m wysokości i najczęściej ważą około 3,5 kg. Zarówno samce jak i samice na głowie mają złotą 'koronę' z piór, policzki są białe z czerwonymi znaczeniami a tęczówki zawsze jasne. Upierzenie waha się od szarego do szaroczarnego jednak szyja jest zawsze jaśniejsza niż grzbiet. Nogi i dziób są czarne.
Warto wiedzieć:
Koronniki szare tworzą związki monogamiczne (są wierne jednemu parterowi). W okresie godowym wykonują widowiskowy taniec, w którym udział bierze zarówno samiec jak i samica. Samice składają do 3 jaj w gnieździe położonym blisko wody. Odchowanie potomstwa trwa około roku i udział w nim biorą oboje rodziców. Koronnik szary został wybrany symbolem Ugandy i znajduje się w centralnym punkcie flagi państwowej oraz na jego herbie. Podczas panowania brytyjskiego był umieszczany na wojskowych odznakach, które nosili żołnierze ugandyjscy.

Bocian biały Ciconia ciconia ciconia

Rząd: pelikanowe

Rodzina: bociany

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Bocian biały występuje na Półwyspie Iberyjskim i w północnej Afryce, wyspowo we Francji oraz w sposób ciągły w środkowej i wschodniej Europie. W Polsce żyje 25% światowej populacji. Podgatunek azjatycki (C.c.asiatica) występuje w zachodniej części Azji. Trasy migracji rozciągają zasięg tego gatunku na wiele rejonów Afryki i Indii. Bociany białe występują głównie na nizinach i terenach podgórskich, preferują krajobraz rolniczy, najliczniejsze są w pobliżu terenów podmokłych i dolin rzecznych. Bocian biały osiedla się w pobliżu siedzib ludzkich.
Odżywianie:
Bociany białe żywią się wyłącznie pokarmem zwierzęcym. Ich dietę stanowią głównie owady (chrząszcze, koniki polne, świerszcze), dżdżownice, gady, płazy a także małe ssaki, ryby i pisklęta ptaków.
Wygląd:
Długość ciała około 100-115cm. Upierzenie głównie białe z czarnymi lotkami, nogi i dziób pomarańczowe u młodych ptaków i czerwone u osobników dorosłych.
Warto wiedzieć:
Bociany budują jedne z największych gniazd mogących osiągać do 2 m wysokości i 1,5 m średnicy, może ono ważyć nawet do 250 kg. Czasem gniazduje kolonijnie, natomiast rzadko z dala od osad ludzkich. Z zimowiska powracają ptaki w ostatnich dniach marca lub w kwietniu. Tuż po przylocie poprawiają swoje stare gniazda lub przystępują do budowy nowych. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 3-5 lat i wówczas po raz pierwszy przystępują do lęgu. W gnieździe znajduje się najczęściej od 3 do 6 jaj, które są wysiadywane na zmianę przez obydwa ptaki. Bociany spędzają w naszym kraju około 5 miesięcy, po czym już od połowy sierpnia odlatują na zimowiska w Afryce. Jako pierwsze odlatują ptaki które w danym roku nie odbywały lęgu oraz młode.

Kruk CORVUS CORAX

Rząd: wróblowe

Rodzina: krukowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Kruk należy do jednych z większych ptaków prowadzących osiadły tryb życia. Występuje na półkuli północnej, jest najbardziej rozpowszechnionym gatunkiem spośród wszystkich krukowatych. Pierwotnie zasiedlał tylko duże i odludne lasy, rozległe, nisko położone regiony. Obecnie zajmuje obrzeża dużych kompleksów leśnych, gdzie starodrzew przeplata się z bujnymi łąkami, w pobliżu rzek i zbiorników wodnych, skalistych wybrzeży i zboczy. Zamieszkuje prawie wszystkie typy krajobrazu, również w górach.
Odżywianie:
Kruki są wszystkożerne od roślinności, po odpady spożywcze, ziarna zbóż, owoce po padlinę i owady.
Wygląd:
Dorosłe osobniki mierzą od 56 do 69 cm oraz masa ciała od 0,69 do 1,63 kg. Obie płcie ubarwione jednakowo i tej samej wielkości. Upierzenie czarne z metalicznym połyskiem. Duży, masywny, mocny czarny dziób ma pod spodem „brodę” utworzoną z dłuższych piór. Długi, klinowaty ogon. Czarne nogi zakończone pazurami.
Warto wiedzieć:
Na podstawie zachowań przy rozwiązywaniu problemów, gatunek ten został uznany za bardzo inteligentny. Kruk wychowany przez człowieka wykazuje niezwykłe przywiązanie i jest w stanie nauczyć się naśladować ludzki głos. Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ochroną gatunkową częściową. Żyją do 40 lat.

Nandu szare Rhea americana

Rząd: nandu

Rodzina: nandu

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Nandu szare zamieszkują obszary trawiaste i półpustynne zakrzewienia, występuje od środkowej Argentyny po północną Brazylię.
Odżywianie:
Nandu są wszystkożerne. Większą część pożywienia stanowią rośliny włącznie z liśćmi, nasionami, korzeniami i owocami. Pokarm jest uzupełniany owadami (szczególnie prostoskrzydłe), a także jaszczurkami, żabami, małymi ptakami i wężami.
Wygląd:
Długość ciała 127-140 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 150 cm, masa ciała ok. 20-25 kg. Upierzenie szarobrunatne, wierzch głowy, kark i grzbiet czarny, brzuch brudnobiały. Samce są nieco większe od samic. Małe skrzydła pomagają mu podczas nagłej zmiany kierunku biegu.
Warto wiedzieć:
Nandu są towarzyskie i żyją w grupach liczących 10-20 osobników. Potrafią szybko biegać osiągając prędkość nawet 50 km/h a podczas ucieczki bez żadnego problemu mogą sforsować wodę, gdyż są znakomitymi pływakami. W okresie godowym samce wydają huczące odgłosy, którymi wabią samice, po czym odbywają widowiskowe toki. Nandu są poligamiczne i w okresie rozrodu samiec zakłada harem złożony nawet z 12 samic. Wszystkie składają jaja do jednego gniazda, które buduje samiec, wygrzebując w ziemi dołek. Jaja, nawet do 60 szt., wysiaduje samiec, który następnie samodzielnie opiekuje się pisklętami.

Orlik krzykliwy CLANGA POMARINA POMARINA

Rząd: szponiaste

Rodzina: jastrzębiowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Orlik jest przedstawicielem dużego ptaka wędrownego zamieszkującego wschodnią (do zachodniej Białorusi) i południową (na południe od Grecji) Europę, Azję Mniejszą, Kaukaz i subkontynent indyjski. W Polsce bardzo nieliczny ptak lęgowy, głównie na wschodzie i północy. Odlatuje na zimę do Afryki. Głównie żyje w starych, rozległych lasach w pobliżu pól uprawnych.
Odżywianie:
Orlik krzykliwy jest drapieżnikiem polującym na małe ssaki, ptaki, płazy i gady.
Wygląd:
Dorosłe osobniki dorastają do 61–66 cm długości ciała, 177 cm rozpiętości skrzydeł oraz 1,6 kg masy ciała. Nie ma dymorfizmu płciowego. Obie płcie są jednolicie ciemnobrązowe, matowe z szarym odcieniem. Na jasnobrązowych pokrywach skrzydłowych zaznaczają się kontrastujące lotki, w tym kolorze są też sterówki. Wyraźne rozjaśnienia widać u nasady lotek dłoni i na pokrywach nadogonowych. Niektóre pióra na potylicy, spodzie ciała, głowie tworzą jaśniejsze pióra. Dziób ciemny, palce żółte. Ma dość krótki ogon.
Warto wiedzieć:
W Polsce objęty ochroną gatunkową ścisłą. Polska Czerwona Księga określa go jako gatunek wymagający szczególnej uwagi.
Dorosły samiec, znaleziony na terenie Słowińskiego Parku Narodowego z bardzo skomplikowanym złamaniem skrzydła.
Przyczyna złamania nie jest znana. Istnieje podejrzenie kolizji z liniami wysokiego napięcia, bo choć nie było ich bezpośrednio w pobliżu to ptak po urazie mógł pokonać sporą odległość pieszo. Skrzydła nie dało się złożyć w sposób umożliwiający normalne latanie, zwłaszcza że obumarła część tkanki w końcówce skrzydła.
Ptak po zagojeniu kontuzji nie może wyprostować całkowicie skrzydła oraz wyrastają mu nieprawidłowo wykształcone lotki pierwszorzędowe, co uniemożliwia mu sprawny lot. Skazany na dożywotnią opiekę.
Stały rehabilitant.

Paw złoty Pavo muticus

Rząd: grzebiące

Rodzina: kurowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Paw to gatunek dużego ptaka występującego na wyspach Indonezji, Wietnamu i Birmy. Jego naturalnym środowiskiem są gęste lasy oraz nadrzeczne zarośla.
Odżywianie:
Wszystkożerny, zjada zarówno nasiona jak i zwierzęta, zarówno bezkręgowce jak i drobne kręgowce, w tym jadowite węże.
Wygląd:
Dorosłe samce osiągają długość 230–250 cm (z trenem), samica - 80–90 cm. Piersi i szyja samca są barwy zielonej ze złotym połyskiem, na głowie widoczny jest czub w kształcie kłosa. Pokrywy skrzydeł są turkusowo-niebieskie z metalicznym połyskiem, grzbiet zielony z brązowym połyskiem. Samiec posiada tren składający się z ok. 200 piór. Samica podobnie ubarwiona, ale nie ma trenu.
Warto wiedzieć:
Gatunek zagrożony wyginięciem.

Pójdźka zwyczajna ATHENE NOCTUA

Rząd: sowy

Rodzina: puszczykowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Pójdźka to mały ptak z rodziny puszczykowatych, zamieszkująca całą Europę poza Półwyspem Skandynawskim, Afrykę Północną z Saharą, Bliski Wschód i środkową Azję aż po Koreę. W Polsce nieliczny ptak lęgowy, ściśle osiadły. Dawniej związana wyłącznie z krajobrazem wiejskim, obecnie pojawia się też na obrzeżach miast, szczególnie w południowo-wschodniej Polsce.
Odżywianie:
Ptak drapieżny głównie żywiący się owadami, małymi ssakami i drobnym ptactwem i płazami.
Wygląd:
Dorosłe osobniki osiągają 23-25 cm długości ciała, 54-58 cm rozpiętości skrzydeł oraz 130-200 g masy ciała. Brak u pójdziek dymorfizmu płciowego. Krępa sylwetka, głowa duża i spłaszczona, ogon krótki. Szlara jest kolista, barwy szarej, ciemniejsza w okolicy dzioba, z wyraźniej zaznaczonymi długimi, białymi brwiami. Oczy żółte. Wierzch ciała brązowoszary pokryty kolistymi kremowymi lub białymi cętkami, które są najmniejsze na głowie, zaś największe na skrzydłach. Spód biały albo kremowy, pokryty podłużnymi, brązowymi plamami. Lotki i sterówki brązowe z jasnymi plamkami, które układają się w poprzeczne pasy. Nogi długie, skok obficie opierzony, podczas gdy palce znacznie słabiej.
Warto wiedzieć:
Dawniej na wsi uważano, że pójdźka przepowiada śmierć. Charakterystyczny dla pójdźki jest falisty lot, jak u dzięciołów. Często przesiaduje na słupach telegraficznych, dachach lub płotach, czatując na zdobycz. Zaniepokojona dyga i kiwa się. Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

Puchacz Bubo bubo

Rząd: sowy

Rodzina: puszczykowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Puchacz zwyczajny to jeden z największych przedstawicieli sów na świecie, zamieszkujący niemalże całą Europę oraz północna Afrykę. Na nizinach zasiedla stare, zwarte, rozległe lasy w pobliżu bagien, torfowisk, rzek i jezior lub innych otwartych przestrzeni zapewniających pokarm przez cały rok. Występuje również w górach, gdzie wybiera skaliste wąwozy i urwiska, również kamieniołomy.
Odżywianie:
Puchacz jest drapieżnikiem polującym na średniej wielkości ptaki i ssaki oraz czasem na owady.
Wygląd:
Dorosłe osobniki mają 60–78 cm długości od dzioba do ogona, 155–180 cm rozpiętości skrzydeł oraz do 4,2 kg masy samica i 2,8 kg samiec. Obie płci są ubarwione jednakowo, ale samice są znacznie większe. Sylwetka masywna, z dużą okrągłą głową, szerokimi zaokrąglonymi skrzydłami i krótkim ogonem. Na okrągłej głowie charakterystyczne "uszy" z piór o długości 8-10 cm, zwykle położone poziomo, a stawiane gdy ptak jest zaniepokojony lub nawoływany. Nogi i stopy mocne i opierzone.
Warto wiedzieć:
Samiec odzywa się najintensywniej w porach wieczornych lub o zmroku bardzo donośnym ponurym pohukiwaniem "pu-hu" lub "PHUoo". Aktywny o zmierzchu i świcie oraz w nocy. Puchacz jest w stanie obrócić głowę o 270 stopni. Żyje do 60 lat.

Puchacz syberyjski BUBO BUBO SIBIRICUS

Rząd: sowy

Rodzina: puszczykowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Puchacz syberyjski jest największą sową świata zamieszkujący północny skraj tajgi oraz Ural.
Odżywianie:
Puchacz jest drapieżnikiem polującym na małe ssaki oraz średnie ptaki.
Wygląd:
Dorosłe osobniki mają do 4,8 kg masy ciała. Obie płci są ubarwione jednakowo, ale samice są znacznie większe. Sylwetka masywna, z dużą okrągłą głową, szerokimi zaokrąglonymi skrzydłami i krótkim ogonem. Na okrągłej głowie charakterystyczne "uszy" z piór o długości 8-10 cm, zwykle położone poziomo, a stawiane gdy ptak jest zaniepokojony lub nawoływany. Nogi i stopy mocne i opierzone. Puchacz syberyjski jest dużo jaśniejszy od puchacza zwyczajnego.
Warto wiedzieć:
Samiec odzywa się najintensywniej w porach wieczornych lub o zmroku bardzo donośnym ponurym pohukiwaniem "pu-hu" lub "PHUoo". Aktywny o zmierzchu i świcie oraz w nocy. Puchacz jest w stanie obrócić głowę o 270 stopni. Są przypadki ataków puchacza na koty i psy. Żyje do 60 lat.

PUCHACZ ŚNIEŻNY BUBO SCANDIACUS

Rząd: sowy

Rodzina: puszczykowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Puchacz śnieżny to gatunek dużego ptaka, który gniazduje w tundrze Eurazji i Ameryki Północnej. Zimuje na całym Półwyspie Skandynawskim, w środkowej Azji oraz tajdze i północnej części Wielkich Równin Ameryki Północnej.
Odżywianie:
Puchacz jest drapieżnikiem polującym na małe gryzonie, ptaki oraz czasami na ryby. Żeruje za dnia.
Wygląd:
Dorosłe osobniki osiągają 53 – 66 cm długości ciała, 142 – 166 cm rozpiętości skrzydeł oraz do 2 kg wagi ciała. Wyraźna biała szlara, wokół dzioba długie miękkie pióra. Nogi i palce obficie opierzone. Dymorfizm płciowy w upierzeniu: samiec - niemal czysto biały, niewiele brązowych plamek, najliczniejszych na lotkach i sterówkach oraz barkówkach i pokrywach skrzydłowych. Samica większa, a plamki zlewają się w poprzeczne pręgi. Młode z jeszcze większą ilością barwy brązowej.
Warto wiedzieć:
Puchacz jeszcze do niedawna był nazywany sową śnieżną jednak badania genetyczne wykazały bliskie pokrewieństwo tego gatunku z puchaczami z rodzaju Bubo. Na tej podstawie w 2003 roku AOU zaakceptował zmianę nazwy Nyctea scandiaca na Bubo scandiacus. Również polska nazwa zwyczajowa została zmieniona na puchacz śnieżny. Gatunek objęty ochroną.

Puchacz wirigiński BUBO VIRGINIANUS

Rząd: sowy

Rodzina: puszczykowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Puchacz wirgiński jest przedstawicielem sów zamieszkujący Amerykę Północną, Środkową i Południową. Teren lęgowy sięga od północnej granicy lasu na Alasce i w Kanadzie, przez Stany Zjednoczone, Meksyk, kraje Ameryki Środkowej. W Ameryce Południowej występuje w Wenezueli, Kolumbii, Peru, Boliwii, Brazylii, Paragwaju i Argentynie. Występuje we wszystkich typach lasów, przebywa w zwartych drzewostanach, zagajnikach, małych laskach, dużych parkach miejskich.
Odżywianie:
Puchacz jest drapieżnikiem polującym na małe ssaki, średnie ptaki oraz czasami na gady, płazy i duże owady. Żeruje w nocy.
Wygląd:
Dorosłe osobniki dorastają do 46 – 63 cm długości ciała, 91 – 152 cm rozpiętości skrzydeł oraz 0,9 – 1,8 kg masy ciała. Największa sowa na kontynentach amerykańskich. Upierzenie w zależności od podgatunku występuje w różnych kolorach, od brązowego do jasnoszarego z licznymi ciemnymi plamami i kreskami. Głowa o dużych oczach, czarno obrzeżonych bokach twarzy i dwóch „uszach” z piór.
Warto wiedzieć:
Łączą się w pary na całe życie. Najczęstszym odgłosem jest wydawany od 3 do 8 razy dźwięk „uhu”. Żyje do 38 lat.

Puszczyk uralski STRIX URALENSIS

Rząd: sowy

Rodzina: puszczykowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Puszczyk uralski zamieszkuje pas tajgi od Półwyspu Skandynawskiego po północny Pacyfik. Południowa granica zasięgu przebiega przez lasy Mazur. W Polsce występuje nielicznie (ok. 450 - 700 par) w górach południowo-wschodniej części kraju, w Karpatach i przedgórzu, na Roztoczu, Zamojszczyźnie i Kielecczyźnie. Ich naturalne środowisko to tajga, na niżu starodrzewy liściaste i rzadziej mieszane o słabo rozwiniętym podszycie, najczęściej w pobliżu wody lub bagien. W górach zajmuje lasy bukowe o bogatej strukturze.
Odżywianie:
Puszczyk jest drapieżnikiem jego pożywieniem są małe ssaki, pisklęta innych ptaków.
Wygląd:
Dorosłe osobniki osiągają 50-62 cm długości, 125-135 cm rozpiętości skrzydeł oraz do 1,3 kg wagi ciała. W upierzeniu brak dymorfizmu płciowego, lecz samice są znacznie większe od samców. Ma długi, silnie prążkowany ogon z pięcioma szerokimi, ciemnymi pręgami. Ubarwienie ogólnie szaro-białe z czarnymi i białymi plamkami oraz czarnym kreskowaniem na spodzie, gdzie nie ma poprzecznych prążków.
Warto wiedzieć:
Aktywny zarówno w nocy, jak i w dzień. Mało płochliwy. Objęty ochroną gatunkową ścisłą. Żyje 20 lat.

Puszczyk zwyczajny STRIX ALUCO

Rząd: sowy

Rodzina: puszczykowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Puszczyk zwyczajny jako przedstawiciel sów zamieszkuje cały kontynent, na wschodzie aż po Iran i zachodnią Syberię, występuje również w północnej Afryce i w Azji. Występuje głównie w lasach liściastych i mieszanych ze starymi, okazałymi drzewami, w których może znaleźć dziuple do założenia gniazda. Żyje również w parkach, ogrodach, na starych cmentarzach. W osiedlach ludzkich siedząc na dachach obserwuje teren wypatrując zdobyczy.
Odżywianie:
Puszczyk jest drapieżnikiem polującym na małe ssaki, średnie ptaki oraz czasami na gady, płazy i duże owady. Żeruje w nocy.
Wygląd:
Dorosłe osobniki dorastają do ok. 41–43 cm długości ciała - samce, samice ok. 43–46 cm oraz rozpiętości skrzydeł: samce ok. 90–95 cm, samice ok. 95–105 cm. Masa ciała : samce ok. 450 g, samice ok. 550 g. Sowa średniej wielkości, krępej budowy ciała. Ubarwienie bardzo zmienne, występuje w dwóch podstawowych odmianach kolorystycznych: szarej i brązowej, od ochrowej po rdzawobrązową, możliwe są też barwy pośrednie. Ogon jest krótki.
Warto wiedzieć:
Objęty ochroną gatunkową ścisłą. Najliczniejsza i najczęściej spotykana sowa Europy.

Struś Struthio camelus

Rząd: strusie

Rodzina: strusie

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Strusie występują w Afryce, można je spotkać na terenach południowej Sahary w Sudanie, Etiopii, Somalii, Kenii, Tanzanii, Maroku oraz w Afryce Południowej. Zamieszkują płaskie, otwarte oraz suche półpustynie i sawanny.
Odżywianie:
Ptaki te są głównie roślinożerne, jednak nie gardzą także pokarmem pochodzenia zwierzęcego.
Wygląd:
Największy i najcięższy ptak żyjący obecnie, dorasta do 274 cm wysokości i 156 kg wagi. Strusie afrykańskie mają długie nogi i silnie umięśnione uda. Głowa i 2/3 długiej szyi są prawie nie opierzone, barwa skóry głowy, szyi i nóg jest różna u poszczególnych podgatunków. Samce na tułowiu mają czarne pióra, natomiast skrzydła są pokryte długimi białymi piórami.
Warto wiedzieć:
Strusie mają doskonały wzrok, widzą dobrze na odległość do 5km. Zwykle w stadach po 5–6 osobników (jeden samiec z haremem), w towarzystwie innych zwierząt. Rzadko stada do 50 sztuk. Są to największe i najszybsze nielotne ptaki lądowe. Na dłuższych dystansach biegają z prędkością 50 km/h, a w sprincie nawet 70 km/h. Mogą żyć do 75 lat. Wbrew popularnemu przekonaniu struś nie chowa głowy w piasek. Stereotyp ten powstał gdyż strusie mają zwyczaj w razie zagrożenia schylać głowę nisko ku ziemi.