Zwierzęta na Wyspach

Wyspa Gibbonów

Gibbon czubaty Nomascus gabriellae

Rząd: naczelne

Rodzina: gibonowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Żyje w wilgotnych lasach Wietnamu i Laosu.
Odżywianie:
Pokarm gibonów jest głównie roślinny. Zwierzęta te żywią się roślinami, liśćmi, owocami, nie gardzą jednak także drobnymi ptakami i ich jajami.
Wygląd:
Dorasta do 60 cm długości i ok. 12 kg masy ciała. U samców sierść jest czarna lub ciemnobrązowa, twarz czarna, białe bokobrody, ręce i stopy czarne. Samice są kremowe z ciemniejszym futrem na głowie. Młode osobniki niezależnie od płci rodzą się pokryte jasnym futrem. U gibonów kończyny są bardzo długie, tylne najdłuższe spośród małp, kończyny przednie w postawie stojącej sięgają aż do ziemi. Brak ogona, w uzębieniu charakterystyczne duże kły.
Warto wiedzieć:
Spośród człekokształtnych najlepiej przystosowane do nadrzewnego trybu życia, przemieszczając się w koronach drzew stosują ruchy brachiacyjne (brachiacja), polegające na przekładaniu kończyn przednich, utrzymujących ciało w pozycji wiszącej. Niezwykle silne i zwinne, potrafią wykonywać długie, dochodzące do 9 m, skoki z gałęzi na gałąź. Gibony czarne żyją w małych grupach rodzinnych, dożywają 25 lat.

Australia

Kangur rudy Macropus rufus

Rząd: dwuprzodozębowce

Rodzina: kangurowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Gatunek ten jest pospolity na jałowych terenach trawiastych centralnej części Australii.
Odżywianie:
Kangury rude są wyłącznie roślinożerne, pokarm ich stanowią trawy i rośliny zielne. W okresach chłodu żerują głównie w dzień, natomiast w czasie upałów wyłącznie w nocy i o świcie.
Wygląd:
Kangur rudy jest największym z obecnie żyjących torbaczy. Długość jego ciała wynosi od 75 cm do 140 cm, długość ogona 65 -100 cm, waga waha się w granicach 20 -85 kg. Samce są wyraźnie większe od samic i o połowę cięższe. Kończyny przednie tego torbacza są niewielkie, natomiast tylne silne i dobrze rozwinięte, o dużych stopach. Głowa ma wydłużony kształt, podobnie jak duże uszy. Futro jest barwy rdzawoczerwonej u samców, a niebieskawoszarej u samic, bledsze na spodzie ciała, kończynach i ogonie.
Warto wiedzieć:
Kangur rudy żyje na terenach otwartych, łącząc się w stada liczące nieraz kilkaset osobników i dowodzone przez samca. Jest zwierzęciem spokojnym i zarazem bardzo ostrożnym. Zaniepokojony rzuca się do ucieczki osiągając w biegu prędkość nawet 70 km/h. W czasie biegu i skoków ogon służy mu do utrzymania równowagi i działa jak ster. W zagrożeniu bezpośrednim staje do walki i potrafi zadawać głębokie rany pazurami przednich kończyn, a szczególnie wielkim pazurem czwartego palca kończyn tylnych. Żyje około 20 lat.

Walabia Bennetta Macropus rufogriseus

Rząd: dwuprzodozębowce

Rodzina: kangurowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Walabie Benetta występują na przybrzeżnych terenach południowo -wschodniej Australii oraz Tasmanii.
Odżywianie:
Walabia Bennetta to typowy roślinożerca, żywi się głównie liśćmi i innymi zielonymi częściami roślin.
Wygląd:
Długość ciała walabii waha się w granicach 70 -90 cm, długość ogona 65 -75 cm, a waga sięga 20 kg. Jak u wszystkich kangurów widoczna jest duża dysproporcja między kończynami przednimi, a tylnymi. Te pierwsze są wyraźnie krótsze i słabsze, tylne natomiast silnie rozwinięte, zaopatrzone w długie stopy. Ciało pokrywa krótkie futro rudawe na głowie, grzbiecie i bokach, czerwonawe na karku i barkach, białawe na spodniej stronie ciała.
Warto wiedzieć:
Ssak ten wykazuje aktywność nocą, wcześnie rano lub późnym popołudniem. Resztę dnia przesypia w ukryciu. Tworzy stada, bądź żyje samotnie. Samica rodzi zwykle 1, rzadziej 2 młodych. Noworodek wielkości kilku centymetrów zaraz po porodzie przedostaje się do torby lęgowej matki, w której spędza 8 miesięcy. W Wielkiej Brytanii żyje populacja utworzona z osobników zbiegłych z niewoli.

Wyspa żurawi i bocianów

Koronnik szary Balearica regulorum

Rząd: żurawiowe

Rodzina: żurawie

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Ptak ten zamieszkuje kontynent afrykański. Spotkamy go na południe od Sahary, wszędzie z wyjątkiem bardzo suchych, gorących terenów oraz ostępów kongijskich lasów równikowych.
Odżywianie:
Żywią się głównie pokarmem roślinnym lecz dietę urozmaicają także białkiem zwierzęcym. Podstawę ich diety stanowią nasiona, kwiaty oraz pędy roślin. Często jednak jedzą także drobne bezkręgowce, zdarza się że polują nawet na jaszczurki.
Wygląd:
Dorastają do 1m wysokości i najczęściej ważą około 3,5 kg. Zarówno samce jak i samice na głowie mają złotą 'koronę' z piór, policzki są białe z czerwonymi znaczeniami a tęczówki zawsze jasne. Upierzenie waha się od szarego do szaroczarnego jednak szyja jest zawsze jaśniejsza niż grzbiet. Nogi i dziób są czarne.
Warto wiedzieć:
Koronniki szare tworzą związki monogamiczne (są wierne jednemu parterowi). W okresie godowym wykonują widowiskowy taniec, w którym udział bierze zarówno samiec jak i samica. Samice składają do 3 jaj w gnieździe położonym blisko wody. Odchowanie potomstwa trwa około roku i udział w nim biorą oboje rodziców. Koronnik szary został wybrany symbolem Ugandy i znajduje się w centralnym punkcie flagi państwowej oraz na jego herbie. Podczas panowania brytyjskiego był umieszczany na wojskowych odznakach, które nosili żołnierze ugandyjscy.

Bocian biały Ciconia ciconia ciconia

Rząd: pelikanowe

Rodzina: bociany

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Bocian biały występuje na Półwyspie Iberyjskim i w północnej Afryce, wyspowo we Francji oraz w sposób ciągły w środkowej i wschodniej Europie. W Polsce żyje 25% światowej populacji. Podgatunek azjatycki (C.c.asiatica) występuje w zachodniej części Azji. Trasy migracji rozciągają zasięg tego gatunku na wiele rejonów Afryki i Indii. Bociany białe występują głównie na nizinach i terenach podgórskich, preferują krajobraz rolniczy, najliczniejsze są w pobliżu terenów podmokłych i dolin rzecznych. Bocian biały osiedla się w pobliżu siedzib ludzkich.
Odżywianie:
Bociany białe żywią się wyłącznie pokarmem zwierzęcym. Ich dietę stanowią głównie owady (chrząszcze, koniki polne, świerszcze), dżdżownice, gady, płazy a także małe ssaki, ryby i pisklęta ptaków.
Wygląd:
Długość ciała około 100-115cm. Upierzenie głównie białe z czarnymi lotkami, nogi i dziób pomarańczowe u młodych ptaków i czerwone u osobników dorosłych.
Warto wiedzieć:
Bociany budują jedne z największych gniazd mogących osiągać do 2 m wysokości i 1,5 m średnicy, może ono ważyć nawet do 250 kg. Czasem gniazduje kolonijnie, natomiast rzadko z dala od osad ludzkich. Z zimowiska powracają ptaki w ostatnich dniach marca lub w kwietniu. Tuż po przylocie poprawiają swoje stare gniazda lub przystępują do budowy nowych. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 3-5 lat i wówczas po raz pierwszy przystępują do lęgu. W gnieździe znajduje się najczęściej od 3 do 6 jaj, które są wysiadywane na zmianę przez obydwa ptaki. Bociany spędzają w naszym kraju około 5 miesięcy, po czym już od połowy sierpnia odlatują na zimowiska w Afryce. Jako pierwsze odlatują ptaki które w danym roku nie odbywały lęgu oraz młode.

Wyspa lemurów

LEMUR KATTA LEMUR CATTA

Rząd: naczelne

Rodzina: lemurowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Gatunek ten występuje w południowo-zachodniej części Madagaskaru. Preferuje tereny suche, bezleśne i skaliste. Lemur katta prowadzi naziemny tryb życia na skąpo porosłych, suchych i skalnych terenach. Kryjówkami dla niego są jaskinie i rozpadliny skalne.
Odżywianie:
Lemury katta żywią się głównie owocami (figi, banany) oraz liśćmi, pędami, pąkami i korzeniami roślin. Dietę urozmaicają także owadami, jaszczurkami oraz ptasimi jajami. Pokarm chwytają przednimi kończynami i podają do pyska.
Wygląd:
Długość ciała wynosi 30 -45 cm, przy czym drugie tyle stanowi ogon. Masa ciała w granicach 2 -2,5kg. Głowa tego lemura jest niewielka o wydłużonym pysku, dość długich, zaostrzonych uszach i dużych oczach z żółtoczerwoną tęczówką. Kończyny tylne są dłuższe od przednich. Futro na głowie i grzbiecie ma barwę szarą, na spodzie jest jaśniejsze. Koniec pyska jest ciemny, podobnie jak obwódki wokół oczu. Puszysty ogon zdobią na przemian ułożone czarne i białe pierścienie.
Warto wiedzieć:
Lemury katta stosunkowo dużo czasu spędzają na ziemi, nie oddalając się jednak zbytnio od swoich drzew, gotowe do natychmiastowego powrotu w przypadku najmniejszego zaniepokojenia. Aktywne wyłącznie w ciągu dnia. Po 4,5-miesięcznej ciąży samica rodzi 1–2, rzadziej 3 młode. Żyją do 25 lat.

Wyspy Makaków

MAKAK JAPOŃSKI MACACA FUSCATA

Rząd: naczelne

Rodzina: makakowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Występuje wyłącznie w Japonii, ze wszystkich naczelnych jego zasięg jest najbardziej wysunięty na północ. Makaki japońskie najczęściej można je spotkać w lasach liściastych oraz iglastych.
Odżywianie:
Makaki japońskie odżywiają się głównie owocami, zielonymi częściami roślin oraz drobnymi bezkręgowcami. Podczas surowej i śnieżnej zimy nie gardzą również korą drzew. Gdy nie ma odpowiedniej ilości pokarmu makaki japońskie korzystają z nagromadzonych w ciele zapasów tłuszczu.
Wygląd:
Długość ciała makaków sięga do 60cm, ogon ma 15cm długości. Zwierzęta te najczęściej nie przekraczają 10kg masy ciała. Makaki japońskie charakteryzuje długie i gęste (zwłaszcza zimą) futro barwy żółtawobrązowej. Twarz jest koloru jaskrawoczerwonego, rosną na niej tylko pojedyncze włosy. Wokół niej sierść tworzy bokobrody i brodę. Ogon makaka japońskiego jest krótki, pokryty gęstą sierścią tworzącą na końcu coś w rodzaju kitki. Wszystkie kończyny mają po 5 palców (pierwsze przeciwstawne) zakończonych paznokciami.
Warto wiedzieć:
Makaki japońskie żyją w grupach liczących 20 -30 osobników. Grupie dowodzi zazwyczaj dominujący samiec. Łatwo uczą się od siebie nawzajem zachowań przynoszących korzyści, np. mycia zapiaszczonego pożywienia. Zimą zwierzęta te chętnie zażywają rozgrzewających kąpieli w gorących źródłach. Makaki japońskie lubią się bawić. Do ich ulubionych zabaw należy wskakiwanie z brzegu do kąpielisk i lepienie śnieżnych kul (zaczynają od małej kuleczki, a następnie turlają ją po śniegu aż osiągnie rozmiary do 60 cm średnicy), którymi potem rzucają.

Ameryka Południowa

Nandu szare Rhea americana

Rząd: nandu

Rodzina: nandu

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Nandu szare zamieszkują obszary trawiaste i półpustynne zakrzewienia, występuje od środkowej Argentyny po północną Brazylię.
Odżywianie:
Nandu są wszystkożerne. Większą część pożywienia stanowią rośliny włącznie z liśćmi, nasionami, korzeniami i owocami. Pokarm jest uzupełniany owadami (szczególnie prostoskrzydłe), a także jaszczurkami, żabami, małymi ptakami i wężami.
Wygląd:
Długość ciała 127-140 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 150 cm, masa ciała ok. 20-25 kg. Upierzenie szarobrunatne, wierzch głowy, kark i grzbiet czarny, brzuch brudnobiały. Samce są nieco większe od samic. Małe skrzydła pomagają mu podczas nagłej zmiany kierunku biegu.
Warto wiedzieć:
Nandu są towarzyskie i żyją w grupach liczących 10-20 osobników. Potrafią szybko biegać osiągając prędkość nawet 50 km/h a podczas ucieczki bez żadnego problemu mogą sforsować wodę, gdyż są znakomitymi pływakami. W okresie godowym samce wydają huczące odgłosy, którymi wabią samice, po czym odbywają widowiskowe toki. Nandu są poligamiczne i w okresie rozrodu samiec zakłada harem złożony nawet z 12 samic. Wszystkie składają jaja do jednego gniazda, które buduje samiec, wygrzebując w ziemi dołek. Jaja, nawet do 60 szt., wysiaduje samiec, który następnie samodzielnie opiekuje się pisklętami.

Ostronos rudy (koati) Nasua nasua

Rząd: drapieżne

Rodzina: szponowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Koati to gatunek szeroko rozpowszechniony w Ameryce południowej, występuje wszędzie poza Andami i południem kontynentu (do Paragwaju). Zasiedla obszary porośnięte drzewami.
Odżywianie:
Pokarm ostronosów jest bardzo zróżnicowany. Zwierzęta te żywią się głównie bezkręgowcami takimi jak mrówki, termity, pająki, chrząszcze czy kraby lądowe. Polują także na małe jaszczurki i gryzonie. Nie gardzą również pokarmem roślinnym, żerująca grupa jest w stanie szybko ogołocić drzewo z owoców.
Wygląd:
Długość ciała ostronosów to 40-70cm, tyle samo ma także puszysty ogon. Masa ciała w granicach 3-6kg. Sierść ma kolor rdzawobrunatny, na ogonie widoczne są ciemniejsze pierścienie. Niewielkie uszy mają zaokrąglony kształt, pysk jest wydłużony, zwężający się ku końcowi, bardzo ruchliwy. Ogon długi i puszysty, pomocny przy wspinaczkach nadrzewnych, w czasie poruszania się po ziemi ostronos nosi go zazwyczaj uniesiony pionowo do góry.
Warto wiedzieć:
Ostronosy prowadzą dzienny, bardzo aktywny tryb życia. Samice wraz z młodymi żyją w grupach liczących do 25 osobników, są bardzo towarzyskie i czas poza żerowaniem spędzają na wzajemnej pielęgnacji futra. Samce są samotnikami, łączą się z grupą samic tylko w okresie rui. Gniazda budują na drzewach, po których wspinają się zręcznie wykorzystując długie ogony do utrzymywania równowagi. Na drzewach spędzają noc oraz upalne godziny dnia. Potrafią wydawać wiele odgłosów -pochrząkiwania, piski, pojękiwania itp. Żyją do 14 lat.

Kapucynka czubata Cebus apella

Rząd: naczelne

Rodzina: płaksowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Kapucynka czubata występuje na znacznych obszarach północno-wschodniej Ameryki Południowej, głównie w Gujanie i Brazylii. Można ją spotkać w lasach różnych typów.
Odżywianie:
Kapucynka ta żeruje w ciągu dnia. Jest wszystkożerna. Jej pokarm stanowią owoce, nasiona, orzechy, pędy zielone, kwiaty, kora i sok drzew, a także owady i pająki.
Wygląd:
Długość ciała tej kapucynki waha się w granicach 33 -56cm, ogon jest podobnej długości, masa ciała wynosi od 1,5 do 4kg. Samice są wyraźnie mniejsze od samców. Kończyny przednie są nieco krótsze od tylnych, ogon słabo chwytny. Twarz jest naga, szara, o nieco wydłużonym pysku i dużych oczach. Uszy nieowłosione. Gęste futro ma kolor szarobrunatny. Na głowie widać czarny czepek tworzący na czole trójkąt skierowany ku dołowi, a nad oczami dwa czuby.
Warto wiedzieć:
Żyje w stadach liczących kilkanaście osobników i dowodzonych przez dominującego samca. Poszczególne stada zajmują niewielkie terytoria. Kapucynka czubata prowadzi nadrzewny tryb życia, schodząc na ziemie dla żerowania na plantacjach lub do wodopoju. Świetnie wspina się po drzewach, rzadziej skacze, na ziemi porusza się zręcznie na czworakach, potrafi pływać. Porozumiewa się różnorodnymi głosami. Przy użyciu dłoni manipuluje przedmiotami, niekiedy posługuje się prostymi narzędziami, np. rozbija kamieniem orzechy. Jest aktywna w dzień. Żyje do 40 lat.

Kapibara Hydrochaeris hydrochoeris

Rząd: gryzonie

Rodzina: marowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Kapibara żyje w wilgotnych lasach równikowych i lasach monsunowych oraz na otwartych terenach podmokłych w Ameryce Południowej od Panamy po północno -wschodnią Argentynę. Jest szeroko rozprzestrzeniona i liczna w niektórych częściach swego zasięgu. Bywa także hodowana na fermach. Ulubionym siedliskiem są brzegi rzek, bagniste tereny, lasy namorzynowe, podmokłe łąki, gdzie roślinność ma świetne warunki do wegetacji, a woda jest dostępna przez cały rok.
Odżywianie:
Kapibara jest zwierzęciem wyłącznie roślinożernym. Żeruje gromadnie, nieraz pozostając zanurzona po brzuch w wodzie. Zjada rośliny lądowe, wodne i błotne. Może wyrządzać szkody na plantacjach roślin uprawnych.
Wygląd:
Kapibara jest największym z żyjących gryzoni. Długość jej ciała dochodzi do 130 cm, ogon jest szczątkowy, wysokość w kłębie to 40 -50 cm, masa ciała waha się w granicach 40 -65 kg. Jest to zwierzę o krępej budowie ciała, dużej głowie o tępo zakończonym pysku i małych uszach. Oczy, uszy i nozdrza znajdują się na wierzchu głowy, co stanowi przystosowanie do zanurzania się pod wodą. Przednie kończyny zakończone są 4 palcami, tylne są trójpalczaste. Palce łączy krótka błona pławna. Ciało porośnięte jest rzadką, szorstką sierścią o barwie jasnobrązowej na wierzchu i żółtawej na brzuchu. Samce mają na pysku gruczoły zapachowe, z których w okresie godowym wydziela się żółtawa ciecz pachnąca piżmem.
Warto wiedzieć:
Zaatakowana przez drapieżnika (np. jaguara) szuka schronienia pod powierzchnią wody, gdzie może pozostać zanurzona do 5 minut. Dobrze pływa i nurkuje, ale biega dosyć niezgrabnie. Żyje do 12 lat.

Afryka

Struś Struthio camelus

Rząd: strusie

Rodzina: strusie

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Strusie występują w Afryce, można je spotkać na terenach południowej Sahary w Sudanie, Etiopii, Somalii, Kenii, Tanzanii, Maroku oraz w Afryce Południowej. Zamieszkują płaskie, otwarte oraz suche półpustynie i sawanny.
Odżywianie:
Ptaki te są głównie roślinożerne, jednak nie gardzą także pokarmem pochodzenia zwierzęcego.
Wygląd:
Największy i najcięższy ptak żyjący obecnie, dorasta do 274 cm wysokości i 156 kg wagi. Strusie afrykańskie mają długie nogi i silnie umięśnione uda. Głowa i 2/3 długiej szyi są prawie nie opierzone, barwa skóry głowy, szyi i nóg jest różna u poszczególnych podgatunków. Samce na tułowiu mają czarne pióra, natomiast skrzydła są pokryte długimi białymi piórami.
Warto wiedzieć:
Strusie mają doskonały wzrok, widzą dobrze na odległość do 5km. Zwykle w stadach po 5–6 osobników (jeden samiec z haremem), w towarzystwie innych zwierząt. Rzadko stada do 50 sztuk. Są to największe i najszybsze nielotne ptaki lądowe. Na dłuższych dystansach biegają z prędkością 50 km/h, a w sprincie nawet 70 km/h. Mogą żyć do 75 lat. Wbrew popularnemu przekonaniu struś nie chowa głowy w piasek. Stereotyp ten powstał gdyż strusie mają zwyczaj w razie zagrożenia schylać głowę nisko ku ziemi.

Gnu brunatne Connochaetes gnou

Rząd: parzystokopytne

Rodzina: krętorogie

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Gnu brunatne to jeden z gatunków antylop, mniejszy od gnu pręgowanego. Ssak ten występuje tylko na stepach w południowej Afryce, rzadko spotykany w polskich ogrodach zoologicznych.
Odżywianie:
Gnu jest typowym roślinożernym przedstawicielem krętorogich antylop.
Wygląd:
Wysokość w kłębie do 120 cm, waga od 120 kg do 180 kg. Ubarwienie sierści ciemnobrunatne, na brodzie i podgardlu długie czarne włosy, ogon biały w części końcowej. Długie zakrzywione rogi występują u obojga płci.
Warto wiedzieć:
Spłoszone mogą biec z prędkością do 80 km/h. Żyje do 20 lat.

Zebra równikowa Equus burchelli boehmi

Rząd: nieparzystokopytne

Rodzina: koniowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Zasięg występowania zebry równikowej rozciąga się na terytoria różnych krajów. Występują w Zambii na zachód od rzeki Luangwa i na wschód do Jeziora Kariba, w prowincji Demokratycznej Republiki Konga zwanej Katanga oraz w Tanzanii, Kenii i południowej Etiopii
Odżywianie:
Zebry równikowe są roślinożerne, główne pożywienie stanowią trawy.
Wygląd:
Bardzo charakterystyczne zwierzę w biało-czarne pasy na głowie, szyi, bokach, biodrach i kończynach aż do kopyt. Pasy są szerokie i mocno wyodrębnione. Dorasta do 1,2m wysokości w kłębie, może ważyć do 250kg. Najmniejszy podgatunek zebry stepowej.
Warto wiedzieć:
Zebry żyją w stadach liczących do około 30 osobników. Stadu przewodzi samiec. Reszta członków stada to samice i młode. Chętnie też zebry przyłączają się do innych zwierząt afrykańskiej sawanny. Podczas wędrówki na lepsze pastwiska podczas suszy tworzą ogromne stada. W porze deszczowej wracają na pierwotne miejsca żerowania i rozdzielają się na małe stada. Nocą zebry odbywają wędrówki do wodopojów. W największe upały chronią się w cieniu. Zebry potrafią szybko biegać. Mogą osiągać prędkość 60 km/h. Są ruchliwe i dość płochliwe.

Makak magot Macaca sylvanus

Rząd: naczelne

Rodzina: makakowate

Czytaj więcej

Występowanie i środowisko życia:
Skaliste okolice, wzgórza i lasy liściaste i iglaste do wysokość 2000 m n.p.m. Żyje w Afryce Północnej, niewielka kolonia jest sztucznie utrzymywana na Gibraltarze. Jedyna małpa występująca w stanie dzikim w Europie.
Odżywianie:
Dieta magotów jest mocno zróżnicowana. Zwierzęta te jedzą zarówno owoce, zielone części roślin czy korzenie i bulwy jak i pokarm pochodzenia zwierzęcego. W niektórych okolicach jest winny znacznych szkód wyrządzanych na plantacjach.
Wygląd:
Magoty dorastają do 60 cm wysokości a masa ciała osobników dorosłych nie przekracza 13kg. Ciało jest silne i krępe. Futro niezbyt gęste barwy żółto-brunatno-szarej. Spodnia część tułowia i wewnętrzna kończyn wyraźnie jaśniejsza. Pysk lekko wydłużony oraz, podobnie jak i twarz, nagi, wokół niego gęste bokobrody. Kończyny mniej więcej równej długości, ogona zwykle brak.
Warto wiedzieć:
Chętnie przebywa na drzewach, jednak większą część życia spędza na ziemi, poruszając się na czterech kończynach, przy czym opanował również całkiem nieźle umiejętność biegania tylko na tylnych. Jest także dość dobrym pływakiem! Aktywny głównie w ciągu dnia, pod przewodnictwem starych, doświadczonych samców tworzy niezbyt liczne stada (około 20 osobników). Żyją do 20 lat.